20. feb, 2020

Vandaag had ik een inspirerende ontmoeting met een prachtig mens. Zo’n ontmoeting van hart-tot-hart. Je spreekt elkaars taal zonder woorden. Het mooie ervan was dat de inspiratie wederkerig was. Terwijl ik alles wat ik hoorde probeerde op te slaan in mijn hoofd en te onthouden, stopte mijn gesprekspartner regelmatig om iets op te schrijven met de opmerking ‘Je inspireert mij, Monique’. Dat vond ik zo geweldig om te horen, dat ik niet alleen aan het halen was maar dat ik door in vrijheid en vrijuit te denken en te praten ook de ander kon inspireren. Gevuld ging ik weer op weg en het gevoel bleef mij de hele dag bij. Dit soort ontmoetingen wil ik vaker, constateerde ik bij mezelf. Ze laden mij op met nieuwe energie en geven ruimte voor nieuwe inzichten.

Met wie o wie zou ik een volgende keer kunnen afspreken? Tips en aanbod zijn van harte welkom!

 

25. jan, 2020

In mijn jeugd heb ik mijn moeder regelmatig horen zeggen ‘wees blij met wat je hebt’. Soms vond ik dat echt een dooddoener. In een gezin met tien kinderen opgroeien betekent dat je niet alles krijgt wat je wenst en ook niet als eerste gebruiker. Dat was niet gek, dat was mijn normaal. Zo vond ik laatst een oud wensenlijstje waarin ik Sinterklaas vroeg om cadeautjes. Er stond onder andere ‘ik wil graag een paar nieuwe sokken’ en erachter stond ‘alleen als het kan’. Ik werd een beetje stil van mijn begrip als kind. Het ging bij de uitspraak van mijn moeder natuurlijk niet alleen om spullen. Het ging erom wát we met elkaar hadden en dát we elkaar hadden.

Dankbaarheid is voor mij de sleutel tot geluk en misschien ligt de bron hiervan dus in mijn jeugd. Dankbaar zijn. Voor het feit dat ik een leuk gesprek met iemand heb, iets liefs deel met een dierbaar iemand, iets kan betekenen voor een ander in welke vorm dan ook. Dankbaar voor lekker eten en een warm huis, mooi werk en een fijn gezin. Dankbaar voor de workshops die ik geef waarin ik zo van betekenis kan zijn voor de deelnemers. Dankbaar voor mijn gezondheid, vriendschappen, maar ook voor een dag waarin het weer langer licht is.

Dankbaar voor alles wat er in mijn leven is en dat gaat niet alleen over de mooie dingen, maar ook over de tegenstand, de treurnis en het verlies. Over zaken die niet lukken. Ook dat is er in mijn leven en dat mag er zijn. Is het niet zo dat bij de gratie van verlies pas de winst gevoeld kan worden? Daarmee leren omgaan is de kunst van het leven.

Dankbaar zijn voor grote zaken en kleine zaken.

Ik probeer er in mijn leven iets moois van te maken. Ik doe mijn best. Ik doe vaak iets nieuws en als het lukt, ben ik daar dankbaar voor. Ook als het niet lukt, want dan heb ik het toch geprobeerd en misschien heb ik weer iets geleerd. En daar ben ik ook weer…….. nou ja, je snapt het inmiddels wel.... dát dus!

Als je dankbaar bent, ben je altijd tevreden.

 

9. jan, 2020

Tijdens gesprekken doen we ons best om datgene wat we belangrijk vinden bespreekbaar te maken, binnen te halen, te behouden of ons tegen af te zetten. Het begint met het belang bij een onderwerp. Soms is dat een persoonlijk belang, maar het kan ook een zakelijk- en/of teambelang zijn. En daarmee zit je in het huis van ‘de mening’. Je vindt er iets van.

Vaak is dat niet alleen handig, maar ook noodzakelijk. Het gaat om een visie of standpunt en misschien vraagt je rol er ook om dat je dit stevig uitdraagt. Positie innemen, duidelijk zijn en eruit halen wat erin zit.

De laatste tijd valt me steeds meer op dat mensen zeggen ‘ik hoor wat je zegt’ om vervolgens niet in te gaan op datgene wat er gezegd is. Geen vragen stellen of nieuwsgierig zijn, zich niet verdiepen maar het vooral gebruiken als aanzet om hun eigen standpunt te geven. 

Het gebruik van deze zin begint mij steeds meer te ergeren. Vaak staat er ook een ‘maar’ achter. 

Wat betekent eigenlijk de zin ‘ik hoor wat je zegt’? Dat je gehoor goed is? Wat bedoelen we er nou eigenlijk echt mee?

Ik ben ervoor om deze zin alleen te gebruiken als je ook ingaat op wat er eerder gezegd is. ‘Ik hoor wat je zegt en heb er/een vraag over/ begrip voor want/moeite mee omdat’ etc. Dan gaan we in op wat de ander heeft gezegd en hebben we het niet alleen gehoord, maar hebben we ook geluisterd. 

Nog steeds kan je dan een andere mening hebben, maar je begint bij de ander en sluit hierop aan. 

Dan kan het echte gesprek plaatsvinden.

 

20. jul, 2019

Een aantal weken geleden fietste ik op een zonnige dag door het bos toen ik ongelukkig ten val kwam. Ik kwam met mijn wiel in het zand naast het asfalt en raakte de macht over het stuur kwijt. Ik viel met een klap op de linkerhelft van mijn lichaam en kon niet meer overeind komen. Mijn man fietste achter mij en wilde me overeind helpen, maar dat lukte niet. Daar lag ik midden op het fietspad, had intense pijn, deed mijn ogen dicht en dacht bij mezelf: ‘ik blijf hier voorlopig liggen, gooi er maar een dekentje overheen en kom morgen maar terug…’. Met mijn gehoor was overigens niets aan de hand; van alle kanten hoorde ik fietsers voorbij komen en minstens zo vaak hoorde ik: ‘is er hulp nodig?’ ‘moeten we iemand bellen?’. 

Het raakte het mij hoeveel mensen stopten en hun hulp boden. Uiteindelijk bleef een kordate, empathische vrouw bij ons, bood eerste hulp en gaf mijn man opdracht 112 te bellen. Voordat de ambulance ter plekke kwam, was daar de politie. Ik weet niet waar ze vandaan kwamen, maar daar waren ze, met hun auto in het bos. De ambulance was onderweg, maar met vertraging. Terwijl ik daar lag, kwam de volgende vraag bij mij op want hoe moest mijn man vanuit het bos thuiskomen met twee fietsen? En ik vroeg de politie of zij hier misschien een antwoord op wisten. “Maakt u zich daar geen zorgen over, laat het maar aan ons over.” De ambulance arriveerde en met toediening van gelukzalige pijnstilling werd ik door vriendelijke en adequate hulpverleners naar het ziekenhuis gebracht en daar bleek ik gekneusde ribben te hebben. Na een tijdje arriveerde mijn man en op mijn vraag hoe het toch met mijn fiets afgelopen was, vertelde hij dat een van de twee politieagenten op mijn fiets naar het bureau was gereden aan de Beresteinlaan in Den Haag. Daar is mijn fiets later door mijn dochter opgehaald, met de tekst op de foto erop geplakt. Ik weet nog steeds niet waarom ik me zo drukte maakte om mijn fiets. Maar wat ik wel weet, was dat het op dat moment heel belangrijk voor me was en dat daar fantastisch op gereageerd werd. 

Terugkijkend op deze gebeurtenis en de tijd die volgde werd ik me bewust van een aantal zaken die ik graag met jullie wil delen. 

Dankbaar

Ik voel me oprecht dankbaar voor alle hulp die me geboden werd. Niet alleen door de hulpverleners, maar ook door al die mensen die op hun fiets voorbij kwamen en stopten. Er is nog zoveel goeds in deze wereld. 

Ik voel me dankbaar voor mijn famlie, collega’s en vrienden die mij daarna hulp boden en met lekkers langs kwamen en mij tijd gaven om te herstellen. 

Ik voel me dankbaar voor het feit dat ik weer beter word en de pijn afneemt. Want, zo realiseerde ik mij, hoeveel mensen zijn er niet die met pijn moeten leven? 

En ik werd me bewust van mijn eigen kwetsbaarheid; hoe je leven er plots – voor even dan – anders uitziet. Wat is er dan nog belangrijk? Wie is er dan belangrijk? Door mijn eigen kwetsbaarheid te voelen, voel ik nu me meer bewust van de kwetsbaarheid van anderen en wat dit met je doet. Dit helpt me in mijn werk en leven. 

Dus aan een ieder die mij hulp heeft geboden en die hulp biedt aan een ander: ook al hoor je er later niets meer over, dat betekent niet dat het niet gezien, gehoord en gevoeld is. Bedankt!

 

6. apr, 2019

We hebben al meerdere gesprekken gevoerd. Vandaag wandelen we, het eerste deel in stilte. Ik heb haar een vraag meegegeven om te overdenken. Ze is jong, midden twintig en haar jeugd is wreed onderbroken. Een zwaar verlies in haar leven heeft alles veranderd, heeft haar veranderd. Ze worstelt met wat haar is overkomen, met zichzelf en haar omgeving, haar wensbeeld voor de toekomst en hoe daar ooit te komen.

Van tevoren hebben we het doel van de wandeling besproken; we noemen het De Eerlijke Wandeling. Ze is er een beetje lacherig onder, maar heeft er zin in en verlangt ernaar. Het is een intens gesprek en er komt veel voorbij.

Ruim een uur later zijn we terug bij het beginpunt, een stuk lichter dan daarvoor. Ze is dankbaar en voelt weer ruimte om adem te halen. We nemen afscheid en bij thuiskomst sturen we elkaar gelijktijdig een foto. De regenboog die zich plots laat zien.

Er is hoop en een nieuw begin.